Page content

Dry January, dé nieuwe trend?

Dry January, dé nieuwe trend?

Een maand niet drinken in een met alcohol doordrenkte maatschappij opent je ogen naar je eigen intieme relatie met onze favoriete harddrug

‘Je drinkt een maand niet? Hoezo? Ben je een alcoholist? Nee toch?’ Wanneer je meldt aan je omgeving dat je even geen alcohol drinkt wordt er meestal zo gereageerd. Stoppen met roken? De vlag gaat voor je uit! Maar niet drinken? Kom op zeg, doe niet zo ongezellig!

Onze verborgen lievelingsverslaving

We leven in een met alcohol aan elkaar gelijmde maatschappij, het is er overal en altijd. Een gezellig wijntje met de buurvrouw op dinsdagmiddag, de vrijmibo met collega’s en etentjes met vrienden. Het kan niet op, lijkt wel en daarbij komt dat velen van ons (veel meer dan we denken) ook weleens alleen drinken en sowieso meer drinken dan dat we ons beseffen.

Er hoeven geen doekjes meer omgewonden worden, alcohol is een zwaar verslavende harddrug. Met alle gevaren en gevolgen van dien. We maken ons druk over alle andere drugs maar alcohol hoort nu eenmaal in het volwassen leven. Als het nu niet zou bestaan en zou worden uitgevonden, zou het acuut als verboden middel worden bestempeld. Daar kunnen we ons bijna niets bij voorstellen, want het is zo verweven met alles in ons bestaan dat we een leven zonder als een ontbering zien. Vandaar dus dat het aangaan van ‘Dry January’ vele vragen oproept. Hoe en waarom doe je dat? Hoe kom je die helse tocht door? Hoe ga je het vervangen?

Chocolade sigaret?

Wat ga je dan drinken? Nog een van de vragen die gesteld wordt wanneer je zegt dat je even niet drinkt. Want er zijn bepaalde rituelen rondom drank waar je niet zomaar afscheid van mag nemen. Neem dan alcoholvrije wijn, wordt er dan gezegd. Tuurlijk. Lekker dure cassis uit een wijnglas. Je bent weer een kind die zoet wordt gehouden met een Jip en Janneke champagne. Wanneer je de keuze maakt om niet te drinken, dan drink je niet. En nee, dan horen de drankrituelen ook niet meer bij je. Iemand die stopt met roken bied je toch ook geen chocolade sigaretje aan, met de tekst ‘dan heb je ook wat’? Alsof je nog steeds mee naar buiten moet lopen met de andere rokers. Stoppen is stoppen, zou je denken. Maar de drinker vindt het maar wat ongemakkelijk, dat jij een alcoholvrij drankje in zijn of haar bijzijn drinkt. Ervoor kiest om niet mee te doen. De spiegel die je de rest dan (onbewust en voor de drinker zeer ongewenst) voorhoudt, is te hard.

Ben je een alcoholist?

De grootste problemen (ernstige ziektes, verkeersongelukken, huiselijk geweld, misbruik enzovoort) door alcoholgebruik worden veroorzaakt door alle (zogenaamde)  ‘niet alcoholistische’ drinkers. De ‘grijze gebied drinker’ zeg maar. Die vol overtuiging roepen dat ze echt geen alcoholist zijn. En dus ook niet verslaafd. Echter, het idee van een week (laat staan een maand) niet drinken, maakt ze op zijn minst onrustig. Ook worden hoeveelheden en drinkpatronen vergeleken. Want wanneer iemand meer drinkt, tja, dan heeft diegene inderdaad een probleem. Ook die zeepbel spat uiteen wanneer je beseft dat iemand die ‘slechts’ een glas per dag drinkt, meestal net zoveel moeite heeft met het afscheid als de binge drinker op vrijdagavond. Het is een teddybeer die we niet los willen laten. Daarbij komt dat de wetenschap hard en duidelijk bevestigd heeft dat geen enkele hoeveelheid zonder gevaar is. Ieder glas is ongezond.

Heeft een maand niet drinken wel zin?

Uit onderzoek blijkt dat een maand niet drinken zeker zin heeft. Echter is het nog belangrijker om de maand niet te zien en te starten als een “barre, droge winterslaap” maar een kans om je eens bewust te worden van je eigen liefdesrelatie met alcohol. Pas wanneer je stopt loop je tegen je eigen ongemak aan. Je eigen ‘craving’ en de vele gelegenheden waarbij je je moet verantwoorden wanneer je niet drinkt in plaats van wel. Dat zou je toch bij ieder andere harddrug niet tegen komen. Ook zul je in de alcoholvrije maand merken hoe goed het je doet om geen alcohol binnen te krijgen en velen beseffen dan ook hoe energiek ze zich zouden kunnen voelen. Hoeveel beter ze kunnen slapen. En hoe overvol en overspannen ons leven is, dat we alcohol gebruiken om, in plaats van onze idiote leefpatronen onder ogen te zien en ons leven te veranderen, de boel verdoven. Inderdaad, net als de man onder de brug die we zo veroordelen.

 

Jacqueline van Lieshout

Ontwijnen

 

Gebruikte bronnen:

Trimbos Instituut

Prof Dr Rene Kahn en Prof Dr Wim van den Brink

Gezondheidsraad

 

Een jaar en een dag alcoholvrij.. hoe dan?

Een jaar en een dag alcoholvrij.. hoe dan?

Jawel… het is zover! Gisteren heb ik mezelf gefeliciteerd met een jaar alcoholvrij leven. Klinkt dat even zwaar en heftig. Alsof ik jaren in een boodschappenkarretje heb gelegen, bedolven onder een stapel lege blikjes goedkoop bier. Haha!

Ondertussen heb ik er al veel blogs over geschreven en begin dit jaar nog een aantal vlogs over gemaakt. De eerste schreef ik na veertien weken: De bevrijding die alcoholvrij heet toen het allemaal nog best ‘vers’ was. Daarna volgden er nog twee; What’s your poison? en de laatste toen de lente net begon: Rosé koorts; zonnetje, terrasje, wijntje? De emotionele detox van niet meer drinken.

Het was een heel bewust jaar, ik het begin was ik er ontzettend veel mee bezig. Ondertussen kan ik zeggen dat ik een gelukkiger mens ben; gezonder, mooier, blijer, stabieler en jee, zo sterk nu ik dit heb bereikt. De titel ‘detox coach’ die ik mezelf ooit gaf heeft nu pas écht waarde. Het is een jaar geweest wanneer ik diepere lagen in mezelf heb ontdekt, veel oude woede boven is komen drijven en ik eindelijk leer hiermee om te gaan.

Ik besef nu dat er redenen zijn geweest waarom ik zo verknocht was aan avonden met veel wijn en ik het niet bij een of twee glazen hield. Ook al was het ‘maar’ twee of drie avonden in de week dat ik dronk, ik was er steeds mee bezig, kon er ontzettend naar uit kijken en genoot er ontzettend van. Nam de katers met alle ellende voor lief. Geen idee wat ik mezelf lichamelijk en geestelijk allemaal aandeed.

En dan natuurlijk de vraag die op ieders’ lippen lag; hoeveel dronk je dan? Een vraag die natuurlijk interessant is en ook relevant maar tegelijkertijd helemaal niet. Want een alcoholprobleem ofwel -verslaving heeft met drie andere aspecten te maken, namelijk craving, controleverlies en importantie.

En dan natuurlijk de vraag wanneer ik weer ga drinken? Of wanneer ik weer gewoon een glaasje kan nemen? Toch een gekke vraag. Want ik heb alcohol alleen leuk gevonden wanneer er veel is. Na een glas wilde ik altijd meer dus ik zie het punt niet helemaal. En als je weet hoe slecht alcohol voor je is, kun je je afvragen waarom mensen je dan toch weer graag ‘drinkende’ zien. Wanneer je stopt met roken of met snuiven zal niemand voorstellen om er gewoon af en toe eens eentje op te steken of alleen op zaterdag een lijntje of twee te doen. Toch?

Ik merk veel van de sociale druk en zelfs de afkeer van mensen. De spiegel is hard, dat weet ik ook. Ik kijk nog steeds weleens naar groepjes mensen aan tafeltjes met flessen wijn en denk, ja, dat was toch een heerlijke wereld. Toen ik er in zat vond ik het helemaal normaal, onderdeel van het leven, een hobby. Het staat nu ver van mij af, wie had dat OOIT kunnen denken? Je kunt dus voor iets anders kiezen in je leven, wil ik maar zeggen tegen een ieder die hiermee worstelt.

En tips voor jou? Ik kan je alleen maar zeggen wat mijn vader van 82 altijd zegt: wat je écht wilt, lukt altijd. Ik ben het bewijs daarvan.

 

Rosé koorts – zonnetje, terrasje, wijntje? De emotionele detox van niet meer drinken.

Rosé koorts – zonnetje, terrasje, wijntje? De emotionele detox van niet meer drinken.

Hier vind je mijn boek Ontwijnen, morgen in huis!

 

Ik zit snuivend op de fiets. Diep snuivend. Nee hoor, het gaat me niet om de narcissen. Ik snuif maar een beetje in het wilde weg want ik zal het toch niet ruiken. De geur van de allerlichtste rosé de Provence op het terras. In een groot beslagen wijnglas. Koud, roze, kurkdroog.

Na de diepe zucht die altijd volgt op bovenstaande gedachte moet ik wel altijd even lachen. Het slaat eigenlijk nergens op. Dat écht genieten op dit fijne terras alleen maar kan met een glas wijn erbij. Dat er zonder wijn niets meer aan is. Dat ik dat grote plezier uit mijn leven ‘kwijt’ ben. Gek toch? En ik zal toch zeker niet de enige zijn. Alleen, zoals met zoveel dingen, niemand praat erover. Over de zucht naar drank, de hunkering naar nóg een glas, het idee dat dat de stress uit het leven laat verdwijnen.

Zoals sommigen van jullie al hebben gelezen in mijn eerdere blogs ben ik vorig jaar zomer (op 22 juli 2016) helemaal gestopt met het drinken van alcohol. Toen nog geen idee hoe lang dit zou gaan duren en nu ben ik alweer negen maanden verder. Wat is er veel gebeurd! Buiten kerst en oud en nieuw om.. (gewoon dagen die ineens anders maar tóch ook echt wel hetzelfde zijn), is het op wat zeer heftige en korte dieptepunten na heel goed gegaan. De voordelen zijn eindeloos en zó waardevol dat ik ze maar nog eens opnoem; fantastisch slapen (stel je je beste nachten voor en dan dat gevoel verdubbelen en dan iedere nacht), heel fit ’s ochtends vroeg wakker worden, altijd scherp zijn, altijd volop energiek, zin om te bewegen, te sporten, erop uit te gaan, een veel mooier, slanker lijf, een prachtige huid, stralende ogen, mooiere nagels en haar, veel meer trek in echt goed eten en goed voor jezelf zorgen en veel geld besparen wat ik daar allemaal zo in kan steken. Nou. Dat klinkt best goed toch? Er kwam, en komt, bij mij echter nog meer bij kijken.

Ik heb gemerkt dat ik lang niet alleen maar heb gedronken omdat ik het zo lekker vond. Of vanwege de smaak. Vooral om mijn hyperactiviteit, mijn ongeduld, mijn ‘streberigheid’ even niet te voelen. Te ontspannen, me te laten wikkelen in rood fluweel, zoals ik het altijd noemde. Heerlijk om de deur dicht te trekken voor de constante stroom van ideeën en must-do-now’s die ik 24/7 voel. Maar er was meer gaande. Er zijn meer redenen dat ik te vaak veel te diep in het glaasje keek. Mijn constante gevoel van opgejaagd zijn komt van heel vroeger, heeft daar zijn wortels. In de afgelopen negen maanden ben ik vaak en veel geconfronteerd met de kleine Jacqueline die me eraan herinnert en mij al die gevoelens weer eens laat voelen. Haar ervaringen, haar angsten zijn overal waar ik kijk. Ik kan mij er niet meer voor verstoppen. Ben niet alleen kilo’s lichter en fitter door het niet meer drinken maar heb ook emotioneel een dikke winterjas uitgedaan. En dat zorgt voor het besef dat ik in een totaal nieuwe levensfase ben begonnen. Een van échte groei, bewustzijn, eindelijk loslaten van al die shit en volledig in mijn kracht zijn. Al mijn grootse talenten erkennen en naar buiten brengen. Me niet meer klein houden en niet meer bang zijn. Dit podium is nieuw en onwennig maar oh man, ik ga er alles aan doen om de allerbeste versie van mijzelf te zijn en te blijven.

En dit alles schiet door mijn hoofd wanneer ik trots langs het terras fiets. Dág rosé-koorts, je klopt maar lekker bij me aan, ik geef je een kus, herinner me onze mooie dagen maar laat je daarna weer gaan. I will happily release you.

De bevrijding die alcoholvrij heet

De bevrijding die alcoholvrij heet

Ik ben al 14 weken. Tja. En nee, ik ben niet ‘met z’n tweeën’ ofwel in blijde verwachting. In plaats van in verwachting ben ik in blijde verwondering van wat dit alcoholvrije leven mij oplevert. Een bijzondere, levens-veranderende ervaring die ik wil delen. Moet delen voor mijn gevoel, omdat er velen van jullie zijn die net zo dol zijn (waren, in mijn geval) op een glas wijn. Of twee. Of drie. Kom, we nemen er nog een.

Als ‘self proclaimed’ detox coach ben ik bewust met eten bezig. Eigenlijk altijd. Ik hou van alle recepten in mijn boeken, de manier van leven, veel groenten en fruit en urenlang food shoppen en vervolgens koken. ‘I walk my talk’ als het op voeding aankomt. En er komt zeker weleens een lekker broodje op mijn bord, en verslind ik ook met passie een pizza gorgonzola met knoflook en spinazie. Maar verder kun je stellen dat ik voor het allergrootste deel heel bewust en goed eet.

Drank was echter een ander verhaal, ik was enorm verliefd op wijn. Kon mij verheugen op een avondje uit (lekker urenlang kletsen in ons stamcafé) en thuis een fles openmaken vond ik ook heerlijk. Aan mij hoefde je nooit te vragen of ik er nog één wilde, gewoon lekker doorschenken. Ik noemde drank altijd ‘de enige manier om mijn hoofd echt stil te krijgen’ en beredeneerde dat het mij goed deed, lekker ontspannen en gewoon iets wat ik deed. Nu ik erop terugkijk en mijn gevoelens of gedachten probeer te beschrijven dan is dat heel confronterend. Want ik weet dat ik er eigenlijk niet over na wilde denken. Over de hoeveelheid en de frequentie. Het feit dat er zoveel gelegenheden zijn waarbij gedronken wordt en dan nooit, maar ook nooit, slechts één glas.

Wanneer ben je dan een alcoholist? Die vraag is mij best weleens gesteld, niet door de ‘kroegmaatjes’ uiteraard 😉 maar door vrienden om mij heen. Die bijna allemaal ook enorm van wijn houden en met wie ik het onderwerp weleens aan heb gesneden. Natuurlijk vonden wij de Jellinek adviezen allemaal volslagen onzin want ‘echte alcoholisten beginnen ’s ochtends al’. Het klassieke beeld bij een alcoholist is de vervuilde man onder een brug met halve liters bier. Wij, met onze grote kristallen glazen, hebben daar helemaal niets mee te maken. Dit is ‘chic’ en intellectueel. Trek er nog maar een open. Waar blijft de serveerster? Schiet op. En hoef je niet meer? Ga dan maar naar huis en laat ons met rust.

Deze zomer was ik het zat. Zoals vaak in je leven moet er iets heftigs gebeuren voordat er echte verandering plaatsvindt en in mijn geval was dat zo. Mijn grote liefde kreeg zes hartaanvallen in de nacht van 1 op 2 juli en is met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht om gedotterd te worden. Met succes, de kransslagader zat voor 95% dicht maar hij is er fantastisch uitgekomen, zonder enige serieuze hartschade. Ik kan je vertellen, het fundament is onder ons vandaan geslagen. En dat doet je eens goed nadenken over het leven, onze vijfjarige dochter en de wil om zo gezond mogelijk te zijn.

Totaal onverwacht voor wie dan ook, ook voor mezelf, besloot ik op 22 juli volledig te stoppen met alcohol. Want wanneer ik glas twee opheb, dan voel ik mij ‘gewikkeld in rood fluweel’ en wil ik graag door. Nog een. Nog een. Heerlijk. Daar had ik schoon genoeg van. De reacties kwamen direct uit de omgeving: ‘je kunt er toch één nemen?’, ‘waarom niet alleen in het weekend?’, ‘jeetje, wat ongezellig’, ‘nou, dan snel maar afspreken voor een kop thee?!’, ‘echt weer wat voor jou, Jacq, lekker extreem’. Je zou toch denken dat iedereen razend positief zou zijn, maar nee. Het is niet zoals stoppen met roken, dan hangt iedereen de vlag voor je uit. Stoppen met alcohol is confronterend en heftig voor jezelf, maar klaarblijkelijk óók voor je omgeving. Mensen voelen zich er persoonlijk door aangesproken en beginnen direct met vragen hoeveel je dan dronk en hoe vaak in de week. En in sommige gevallen komt er een opgeluchte blik en de -nu voor mij bekende- zin: ‘oh, maar zo erg ben ik niet..’

Laat ik maar met de deur in huis vallen: in feite maakt het helemaal niets uit hoeveel je drinkt. Het gaat erom dat alcohol belangrijk is voor je en dat ermee stoppen iets is wat je niet ‘even’ doet. Dat je soms (of vaker) meer drinkt dan dat je je had voorgenomen, dat het iets is wat ‘erbij moet’ voor je want anders is het niet leuk of gezellig. Alcohol is zo normaal, zo geaccepteerd dat de grens van wel of niet problematisch heel vaag is en totaal afhankelijk van met wie je praat. Simpel en eerlijk gezegd is het een ingeburgerde harddrug en zoals vroeger de asbakken in talkshows op de televisie normaal waren, zijn de grote glazen wijn overal en altijd nu heel gewoon.

Het zijn veertien heel interessante weken geweest. Allereerst ging ik als een ‘researcher’ te werk. De eerste 28 dagen keek ik dagelijks, tijdens mijn schrijfwerkzaamheden, de film ’28 days’ met Sandra Bullock. Vraag me niet waarom. Ook las ik de zeer interessante materie van Michael Niclaus, Lois Bisschop, Allen Carr en Mariette Wijne.

Maar even los van al dit onderzoek, laat ik vooral even zeggen dat ik me niet kan herinneren dat ik mij ooit zo FANTASTISCH heb gevoeld. Vol energie, levenslust, een waanzinnig mooie huid, mooier lichaam, witter oogwit en oh my dear, zoooo lekker slapen! Sensationeel. En.., wat mij misschien wel het meeste verbaasde, de rust en ontspanning. Hoe kan dat nu?! Het tegengestelde van wat ik verwacht had. ‘Jeetje, lieverd, wat zie je er mooi uit..’ zegt manlief menigmaal terwijl ik met een kop thee, warrig haar en in badjas aan de keukentafel zat. Wat een cadeau! Wat een openbaring! Wat een BEVRIJDING.

Er zijn drie moeilijke momenten geweest. In de beginfase. Bijvoorbeeld een zaterdagmiddag, warm weer, de terrasjes zijn vol, en ik wil eruit. De tranen lopen ineens over mijn wangen en ik zeg dat ik lekker aan de wijn wil, lekker een avondje ‘los’, gewoon ongeremd. En terwijl ik de woorden uitspreek ga ik zitten en na een korte stilte zeg ik dat ik iets anders eigenlijk veel liever wil. En dat is morgenochtend opstaan om half 8, lekker 1,5 uur door de duinen wil gaan lopen en daarna fris aan het werk. Me zo gelukkig, blij en fit wil blijven voelen. Als sneeuw voor de zon verdwijnt de zucht naar dat terras, de drank en de verdoving. Ik wil helder, fris en actief blijven. Jee, wat een heerlijk gevoel. Ik had niet gedacht dat het zo ook kon. Dat mijn leven dus juist níet zou ‘verarmen’ zonder drank, maar zou verrijken.

Ik ben duidelijk niet de enige merk ik, er blijkt iets in de lucht te hangen, zoals dat vaak gaat met ideeën of trends. Mensen praten en schrijven over minder of niet meer drinken, tijdelijk of permanent, en er wordt steeds meer bekend over de gevaren van alcohol. En nee, dan heb ik het niet over de reeds bekende gevaren voor stevige innemers maar juist over regelmatig en zeer matig alcoholgebruik. Psychiater Rene Kahn schreef er recentelijk dit fantastische boek over waarvan de meeste drinkers (bijna alle Nederlanders dus) uit hun stoel gaan vallen.

Nu is natuurlijk de vraag van mijn omgeving ‘hoe lang ik dit denk vol te houden’. Geen idee. Ik ben ontzettend blij met dit gevoel en wat mij betreft fiets ik zo, nuchter en wel, door mijn verjaardag, kerst en oud en nieuw heen. Daarna zien we wel weer. Voor nu wilde ik deze ervaring graag met je delen en hopelijk zet het ook jou aan het denken. En mocht je overwegen te stoppen, dan is beter eten (inclusief een maandje niet drinken ;-)) misschien wel een heel goede start. 🙂

Mijn boek ‘Ontwijnen’ kun je hier vinden, deze heb ik geschreven na 2 jaar alcoholvrij.

like

Zorg er met 1 klik voor dat je geen nieuwe ontwikkelingen mist

Klik gerust ook eens door onze categorieën heen: